De tijd van de hemel

Het boek ligt opengeslagen voor me op tafel, bladzijde tweehonderdvijfentachtig.

Ik stap in de auto, leg het boek op de passagierszetel naast me. Eenmaal op de baan leg ik mijn hand op het boek, op de bil van Marieke, die daar zou moeten zitten en naar me lachen, mijn hand vasthouden en enkel even loslaten als ik moet schakelen. Het fysieke gewicht van het boek maakt me rustig. Al een week worstel ik met de laatste vijftig pagina's en kan ik elke dag ochot twee of drie pagina's lezen vooraleer ik het weer moet opgeven. Connie schrijft te scherp, te precies en ik kan het niet verdragen.

Als ze het telefoongesprek met haar vader beschrijft waarin hij haar moet melden dat Ischa Meijer, haar man, haar grote liefde, is gestorven brult ze en ik brul met haar mee. Haarscherp schieten beelden van mezelf voor mijn ogen langs, alsof ik naar iemands anders gefilmde leven kijk en ik het niet  ben die op de grond zakt en een soort jammerlijk, dierlijk gekreun uitstoot waarvan ik mezelf nooit capabel achtte. Alsof ik het niet ben die, tranen stromend langs mijn wangen tot ze een kleine poel beginnen vormen waardoor ik met mijn steeds nattere kousen onwillekeurige halen trek, hakkelend probeer te verhalen tegen mijn omgeving, tegen mezelf, wat ik niet onder woorden kan brengen.

Eventjes zie ik het wel, dit was ik, eventjes maar dan niet meer. Nu golft het even onbedaarlijk als op die dag door me heen, er komt van alles los waarvan ik niet wist dat het nog zo diep begraven lag en had ik dit niet allemaal al eens beleefd en verhaald en verwerkt. Je moet doorgaan met je leven. Rot op met je doorgaan, ik blijf lekker zitten waar ik zit.

Het is bijna drieënhalf jaar geleden dat Marieke stierf. Dat is meer dan tien keer langer dan dat wij samen mochten zijn. Ik wist toen dat zij de grote liefde voor de rest van mijn leven zou zijn, zonder enige twijfel. Het is wellicht net dit onafgemaakte, deze korte periode van onvervulde belofte en gelukzalige verwachting die haar tot zo'n onmogelijkheid katapulteerden. Het is bijna drieënhalf jaar geleden, maar eigenlijk is er geen tijd verstreken. Er zal nooit meer tijd verstrijken.

Omdat het soms even deugd doet drink ik deze maand niet. Dat gaat vanavond niet door. Ik heb zin om te drinken, ik heb zin om dronken te worden, dus ik onderbreek die maand voor een avond van vergetelheid, een avond van destructie en leven. Wie weet lees ik morgen het boek wel uit.