De censuur van het rumoer

De krant telt een stuk of veertig pagina's, het dubbele daarvan in het weekend. Men koopt die krant voor de 'artikels die hen interesseren', want wie leest er elke dag een krant van voor naar achteren, en wie van die laatsten zou bovendien kunnen beweren dat ze het nieuwswaardige, het belangrijke nieuws er voor zichzelf kunnen uitfilteren, dat geldt trouwens ook voor de berichtenjagers die zichzelf daartoe wel in staat achten. Hetzelfde verhaal in de nieuwsuitzendingen die in verschillende journalen volgepropt worden met onnieuws, en te lange stukken over zaken die mensen willen horen, maar niet hoeven te horen. Nieuws en informatie wordt niet verzwegen, maar verdronken.

Dat is uiteraard de modus vivendi op het internet, waar geautomatiseerde agenten, idioten, complotdenkers en mensen die het goed menen maar het ware niet meer kunnen onderscheiden mekaar overschreeuwen in petabytes aan onzinnig, kwaadaardig gedram. Dit geheel creëert uiteraard nog meer idioten, complotdenkers en mensen die het goed menen maar het ware niet meer kunnen onderscheiden. Hoevelen zijn er hun geloof in de wetenschap verloren omdat ze niet meer begrijpen hoe consensus binnen de wetenschappen werkt. Hoevelen verloren hun vertrouwen in de rechtstaat omdat ze te weinig kennis hebben over het rechtssysteem waarbinnen wij functioneren en de scheiding van de macht die zo belangrijk is om die machten in balans te houden. Zelfs onze politici beseffen dat nog amper, zo blijkt week na week.

Hoe leven wij in een wereld waarin we verslaafd zijn geraakt aan dat rumoer, waar in cafés de muziek te hard staat, iedereen mekaar noodgedwongen staat toe te schreeuwen als ze even niet aan hun eigen schermpje zijn gekluisterd, en bovendien de tv om aandacht schreeuwt, tv's, soms. Ziehier de reizen die wij maken, de dagen beleefd door de lens, in de wanhopige zoektocht naar authenticiteit waarbij we ons vastklampen aan alles wat een halfbakken 'inheems' uitademt, waarbij we toch trots mogen zijn dat het dankzij onze gulle handen is dat zij het uithouden, op die vierkante meters bluf, op die momenten waarop zij zelf niet aan het Netflixen zijn. We zijn verslaafd aan het rumoer, dat zichzelf belooft en verwekt.

Breekbaar is die stilte waarin mensen met elkaar praten, zij jaagt ons angst aan zoals geen tweehonderdduizend manschappen aan de grens met Oekraïne dat konden.